no-img
پارس یونی

مقایسه ی تأثیر تمرین های پلایومتریکی در آب و خشکی بر توان بی هوازی ناجیان غریق - پارس یونی


پارس یونی
گزارش خرابی لینک
اطلاعات را وارد کنید .

ادامه مطلب

DOC
مقایسه ی تأثیر تمرین های پلایومتریکی در آب و خشکی بر توان بی هوازی ناجیان غریق
doc
۱۹ فروردین ۱۳۹۶
۳,۰۰۰ تومان
۳,۰۰۰ تومان – خرید
110صفحه

مقایسه ی تأثیر تمرین های پلایومتریکی در آب و خشکی بر توان بی هوازی ناجیان غریق


بهبود در رکوردهای ورزشی مدیون پژوهش های متخصصان در زمینه های مختلف تربیت بدنی و علوم ورزشی است. یکی از این زمینه ها که پژوهش های بسیاری نیز در آن صورت گرفته، علم تمرین وابسته به فیزیولوژی ورزش می باشد.
ورزشکاران و قهرمانان رشته های مختلف ورزشی با توجه به ماهیت رشته ورزشی خود از نظر عوامل مختلف آمادگی جسمانی و حرکتی دارای نیازها و اولویت های ویژه ای می باشند.

به عبارت دیگر، هر یک از رشته های ورزشی به یکی از عوامل قدرت، استقامت، توان، انعطاف پذیری، سرعت و یا تلفیقی از آن ها نیاز دارند که با توجه به نوع رشته ورزشی با یکدیگر متفاوتند (حسینی، ۱۳۷۷ ).
قدرت عضلانی، پایه و اساس برنامه های بدن سازی و آمادگی جسمانی بوده که در رشته های مختلف ورزشی جایگاه خاصی دارد. به عنوان مثال: در رشته ورزشی شنا و نجات غریق علی رغم نیازی که به عامل قدرت احساس می شود، عامل سرعت در اولویت بعدی قرار می گیرد (کاستیل و همکاران، ۱۳۶۹).
یکی از مهم ترین عوامل موفقیت ورزشکاران در رشته های سرعتی، برخورداری از توان بی هوازی و سرعت عکس العمل بالاست. از آنجا که فعالیت هایی نظیر شنای سرعت، وزنه برداری، دوومیدانی و به طور کلی ورزش¬های سرعتی نیاز به تولید نیروی بیشینه عضلانی دارند، برای تامین انرژی موردنیاز خود شدیداًً به دستگاه فسفاژن (آدنوزین تری فسفات- فسفوکراتین) متکی هستند. تمرین های سرعتی بی هوازی علاوه بر کسب قدرت، با ایجاد تغییراتی در کارایی حرکت، ظرفیت انرژی زایی هوازی و ظرفیت تامپونی، باعث بهبود در اجرای مهارت شده و در

رویدادهای ورزشی که فوق العاده بی هوازی هستند، خستگی را به تعویق می اندازد(ویلمور و همکاران، ۱۳۸۴).
یکی از بهترین شیوه¬های افزایش توان بی¬هوازی در رشته¬های سرعتی، تمرین¬های نسبتاًًً جدیدی به نام پلایومتریک است است (ماساموتو و همکاران ۲۰۰۳، رابینسون و همکاران۲۰۰۴، میلر۲۰۰۲، مقدم۱۳۸۱). این تمرین¬ها اولین بار توسط والری بورزوف از قهرمانان رشته¬ی دوومیدانی اجرا شد و منجر به رسیدن وی به عرصه¬ی قهرمانی در دوومیدانی گردید و سپس، پژوهش¬های بیشتری در جهت تأثیر این شیوه¬ی¬ تمرینی در سایر رشته¬های ورزشی نیز شروع شد(رادکلیف و همکاران، ۱۳۸۱). اصطلاح پلایومتریک اولین بار در سال ۱۹۷۵به وسیله¬ی فرد ویلت ، یکی از مربیان دوومیدانی به وجود آمد که از دو واژه¬ی پلایو + متریک به معنای فزایندگی قابل ارزیابی گرفته شده است.
مزیت این نوع تمرین¬ها در این است که موجب آمادگی دستگاه عصبی- عضلانی می¬شود و در نتیجه به ورزشکار اجازه می¬دهد تا در فعالیت¬هایی که همراه با تغییر جهت هستند، به شکل نیرومند و سریعی عمل کند. ورزشکاران رشته¬هایی مثل: بسکتبال، والیبال، دوهای سرعت، پرش
ارتفاع، اسکی، شنا و سایر ورزش¬هایی که به توان بالایی نیاز دارند، از این نوع تمرین¬ها بسیار سود می¬برند. از مزایای دیگر تمرین¬های پلایومتریک، نوع حرکت¬های آنست.
در این روش تمرینی، حرکت¬هایی چون: لی¬لی کردن، پریدن، جهش با یک پا، جهش با هر دو پا و تاب خوردن وجود دارد که آموزش و یادگیری آن¬ها نیز بسیار آسان است(شارکی، ۱۳۷۴).
از طریق این تمرین¬ها ورزشکار قادر خواهد بود انقباض درون گرای قوی¬تری را پس از انقباض برون گرا اعمال کند. از این¬رو با توجه به این¬که تمرین¬های پلایومتریک منجر به افزایش توان می¬شود، نقش این شیوه¬ی تمرینی در مهارت¬هایی مانند شنا ] و نجات غریق[ که عامل توان در آنها نقش اصلی را ایفا می¬کند مورد بررسی قرار گرفته و مشخص شده که این تمرین¬ها در بهبود رکورد و پیشرفت ورزشکاران مؤثر است(کاستیل و همکاران، ۱۳۶۹).

{jfs 155}



موضوعات :

دیدگاه ها


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *